قوله : و الملحق به : ضمير در « به » به « ماثنّى » راجع است . قوله : نون الجمع و الملحق به : ضمير در « به » به جمع عود مىكند . قوله : استعملوه : ضمير منصوبى به نون ماثنّى عائد است . قوله : فهى مكسورة : ضمير « هى » به نون ماثنّى راجع مىباشد . قوله : و فتحها لغة : ضمير در « فتحها » به نون راجع است . قوله : كما هو ظاهر عبارة المصنّف : ضمير « هو » به مع الالف راجع است . مؤلّف گويد : وجه ظهور عبارت اينستكه مصنّف در متن گفته است : نون تثنيه به عكس نون جمع مىباشد و چون آن را بطور مطلق گفت از ظاهرش اينطور استفاده مىشود كه حكم مزبور در مطلق نون تثنيه مىباشد چه با الف آمده و چه با ياء . قوله : و صرّح به السّيرافى : ضمير در « به » به ظهور مذكور راجع است . قوله : و جاء ضمّها : يعنى ضمّ نون . متن : « 41 » و ما بتاء و الف قد جمعا * يكسر فى الجرّ و فى النّصب معا تجزيه و تركيب ما : موصوله ، مبتداء . بتاء : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « قد جمعا » . و الف : معطوف است به « تاء » . قد جمعا : به صيغه ماضى ، صله و عائد براى ماء موصوله . يكسر : به صيغه مضارع مجهول ، خبر است براى « ماء موصوله » . فى الجرّ : جارّ و مجرور ، متعلّق است به « يكسر » . و فى النّصب : معطوف است به « فى الجرّ » .